Büyüdüm..Büyüdük...

Büyümek...
Ah şu büyümek...
Pembe dünyamızdan karanlıklara geçişimiz.

Ne çok isterdik büyümeyi. Bilmezdik ki;aslında çocukluk dünyanın en güzel eğlencesi.

Büyüdüm ! büyüdük... Hayat çıktı karşıma acımasızca.. Sert bir şekilde vurdu kendini önce suratıma... Biseyler fırlattı bana güven,ask,arkadaslık,aglamak yazıyordu üstlerinde her birinin. 'Ne bunlar' diye sordum korkarak.. Cevap verdi o tanımadıgım ses 'Büyümek'.. Ne yapacagımı sordum cevap vermeden cekip gitti usulca.

Yıllar gecti..  Simdi anlıyorum,biliyorum hepsini;neden hayatımda olduklarını.

Önce 'güven' geldi yanıma.Sırtıma sert bir darbe indirerek 'kimse.unutma,hiç kimse ' dedi...

Aglamayı da ogrendim sayesinde.Hic biseyin farkında olmayan o masum gözlerimizden akan yaslarmıs meger.

'Peki ya ask mı '

İste o,onun ne oldugunu cok iyi biliyorum simdilerde. Tıpkı 'hayat' ın sert darbesi gibi o da kalbime attı en büyük darbeyi farketmeden.

Yanıyor... O yandıkca daha da acı cekiyor bedenim...

Evet simdi bıkmaktayım kendimden.hayattan,herseyden...

Savasmak mı ? Iste o tam bana goreydi. Ama ben biliyorum ki artık onunda faydası yok büyümek denen oyunda.

Ben büyüdüm...Büyüyorum... Aklım büyüyor..Kalbim büyüyor.. Siz büyüyorsunuz..

   *Ama 'acı'  ...

           O daha da cok büyüyor....