Benim hikayelerim...senaryosunu bir türlü yazamadığım ama her sahnesinde oynamak zorunda olduğum...Perdelerimin rengi hep siyah...Oyunlarımın konusu hep güven sonu ise hep mutsuzluk.rolüm hep aynı:Her defasında güvenip sonra ağlayan aptal kız.
Ilk defa oynarken bu rolü çok zorlanmıştım sonra fark etmeden ezberlemişim ve simdi rahatım cunku unutmadım hiç rolümü;hep güvendim hep yanıldım=aynı.cevremdekiler de bıkmadı sanırım aynı rolden.bıkmadan usanmadan hala aynı perdedeler.tebrik ediyorum onları bu ''acımasızlık'' duygularından dolayı...Ama benden pes artık perdelerimden de oyunlarımdan da çok sıkıldım...Yani yetmedi mi ,hala anlamadı mı insanlar alması gereken dersi...ben çok sıkıldım bu oyundan...
Artık ''Gidiyorum ben hocam'' demek istiyorum...
Ama yapamıyorum !
Neden mi?
ben kimseyi bırakamıyorum...her ne kadar vurulunca acı duysam da hiçbir zaman hiç kimseyi vuramıyorum...
"Kimseyi takmamalı.Hayatı bildiğin gibi yaşamalı." Zaten kendin demişsin, bu senin için daha doğru..
YanıtlaSiliste yazılarda da oldugu gibi söylemek cok daha kolay geliyor cogu zaman...ancak önemli olan basarabilmek
YanıtlaSil